♂  برای عشقی دست نیافتنی  ♀

چهارصد سال قبل در ژاپن دختر و پسری جوان که عاشقانه یکدیگر را دوست داشتند، بعد از سختی های بسیار و درست زمانی که به یکدیگر رسیده بودند دچار مشکلی غم انگیز شدند. پسر بنا به مقتضیات نظام حاکم در ژاپن بایستی به جنگ می رفت. بعد از رفتن پسر به نبرد، دختر هر روز به بالای تپه ای که محل قرارشان بود می رفت اما بعد از چند ماه خبری از پسر جوان نشد.  دختر بر روی تپه درخت گیلاس کوچکی کاشت و هر روز به تماشای درخت می نشست، برای او سمبل عشق و علاقه بود و امیدوار داشت روزی با پسر جوان زیر درخت گیلاس بنشینند. دختر سال ها زیر درخت گیلاس می نشست و از درخت مراقبت می کرد تا اینکه مُرد و در زیر همان درخت دفن شد!

ژاپنی ها مراسمی دارند به نام آیین « هانامی » طی این مراسم در نوعی مراقبه، به درخت گیلاس و شکوفه هایش می نگرند. نام شکوفه های گیلاس ساکورا است. شکوفه های گیلاس در واقع سمبل زیبایی و کوتاهی عمرند! درخت گیلاس ژاپنی درختی کوچک است و ژاپنی ها به خاطر شکوفه اش آن را دوست دارند. در سکوت و آرامش ژاپنی (سابی) نوعی مرگ نهفته است. مرگی که در باران بهاری وقتی شکوفه های گیلاس خود را در دستان باد رها می کنند به سخن می آید. کلمه ی گل برای ژاپنی معنای شکوفه ی گیلاس را تداعی می کند. بهار برای اندیشه ژاپنی تجسمی است از شکوفه باران گیلاس ها و نماد عشق. هیچ‌کس دست دراز نمی‌کند تا شاخه‌ای بشکند و یا گلی را ببوید! فقط مراقبه و اندیشه!